Home

Horses Go Natural?

Natuurlijk bekappen

Hoefschoenen

Wout Overbeeke

AANHCP

AANHCP Mentorships

Testimonials

Contact

Links

Horsemanship

"De eerste klasse III van Monica!"
door Mandy Das

Zelhem, 3 juni 2006

"Hier start ik nooooit meer" riep ik vorig jaar, nadat ik in Zelhem 60 kilometer samen met Monica, maar verder he-le-maal alleen over harde, rechte zandpaden had afgelegd.

"Misschien start ik dit seizoen wel helemaal niet meer", dacht ik toen Monica dit voorjaar geveld werd door droes.

En gisteren?? Gisteren hebben we 85 (vijf-en-tachtig!!) kilometer afgelegd, plus de nodige omrijkilometers door mijn eigen stomme fout (links en rechts verwisselen.... en daar pas heel wat kilometers later achterkomen omdat er netjes gele lintjes hingen, die voor de terugweg bestemd waren ) en het is helemaal goed gegaan!!

Een verslagje van de dag.

We sliepen op 10 minuutjes rijden van het wedstrijdterrein, dus we hoefden niet te vroeg op en ik kon "thuis" alvast lekker poetsen en vlechtjes in de manen maken. Lekker rustig. Om kwart voor acht aangekomen op het wedstrijdterrein en direct laten keuren. Gelijk goed, maar wel een bezorgde opmerking van de dierenarts of dat wel goed zou gaan op die blote voetjes. Tja... daar ga ik wel vanuit, maar het was voor mij ook voor het eerst op zo'n afstand dusss...

(Toelichting: Het paard wordt iedere wedstrijd een aantal malen gekeurd: de voorkeuring om te bepalen of je mag starten, tussentijds 1 of meer “vetgates” om te beoordelen of je paard fit genoeg is om door te gaan met een verplichte pauze van een half uur en een nakeuring waar gekeken wordt of je paard gezond door de wedstrijd gekomen is. Word je hier afgekeurd, dan zit je niet in de uitslag, ook al kom je als eerste over de finish. Er wordt telkens gekeken of hartslag en ademhaling binnen gestelde criteria vallen, of je paard metabool in orde is, dat wil zeggen of de vochtbalans nog goed is en de darmen nog aan het werk zijn, en of het paard niet enige vorm van kreupelheid of gevoeligheid vertoont bij het draven op de harde weg. Een “A” betekent daar: geen bemerking, een “B”: geen schoonheidsprijs, maar niet afgekeurd en een “C” is kreupel en dus afgekeurd).

Om half negen de andere deelnemers rustig van start laten gaan en 2 minuutjes later achter ze aan gereden. In tegenstelling tot de 10 heethoofdige race-kilometers waarop ik meestal getrakteerd wordt, liet Moon zich dit keer prima rijden en kon ik me netjes aan het schema houden van draven en tussendoor stukjes stap om zo rustig op te warmen en niet helemaal over de kop te lopen. Anders is na 30 kilometer de pijp al leeg en dat moesten we vandaag toch echt niet hebben.

Het ging lekker, tot het bordje zag dat ik 2 km voor de P/A (= een controlepunt voor ruiters in  de laagste wedstrijdklasse) zou zitten. Het bordje "1 km P/A" liet namelijk heeeeeeel lang op zich wachten. Ik passeerde een post, die verbaasd keek, maar wel rustig mijn nummer noteerde en 200 meter verder was daar een vernietigend bordje: ik zou op 25 kilometer zitten. HUH?? De P/A was op 18, dus dit kon écht niet!!
Terug naar de post, maar die konden me ook niet zo heel goed vertellen waar ik zat. Nou was ik wel een kruispunt gepasseerd, waar ook gele lintjes op de kruisende weg hingen, dus op goed geluk daarheen gereden en die gele lintjes gevolgd. Dat was goed, de omgeving kwam me akelig bekend voor... hier was ik al ruimschoots voorbij geweest. Een hardgrondig, niet zo netjes woord geroepen, tanden op elkaar gezet en kachelen maar. Groom Ronald laten weten wat er gebeurd was en dat het nog wel even zou duren voor ik bij de vetgate zou zijn

Ik weet inmiddels precies wat er fout gegaan is en het ligt helemaal aan mijn "links - rechts"gevoel. Stomstomstom, maar daar moet je geen fouten mee maken als bepaalde paden zowel voor heen- als terugrijden gebruikt worden, want dat ga je dus glansrijk de mist in.

Op de vetgate was mijn groomteam met 2 mensen uitgebreid, heerlijk. En een grote verrassing dat niet alleen Martine, maar ook Christine daar was! Erg leuk (en in mijn ogen erg dapper). Ik kon alles uit handen geven, paardje werd afgezadeld, afgesponsd, kreeg te drinken. Keuring ging goed, ik mocht verder met een nette A voor het draven en dat is toch altijd het meest spannende onderdeel!

Weer op weg. Voor het "beruchte" lange stuk richting Vorden. Sjonge, wat heb ik me daar vorig jaar regelmatig ellendig gevoeld. Nu niet, het ging super en Moon voelde goed aan. Ze bleef er zin in houden. Op een gegeven moment werd ik wel ingehaald door wat klasse II-ruiters. Jeee, die zijn een uur later gestart!!

Monica dronk goed onderweg en leek onvermoeibaar. Ik vroeg best wat meer dan mijn zorgvuldig uitgedachte schema, omdat ik wilde voorkomen dat we aan het eind van de dag wellicht buiten de tijd zouden eindigen, en dat was geen enkel probleem voor mijn bikkeltje. Ze bleef lopen, oortjes erop en gaan met die banaan. Wat kan je daar vreselijk blij van worden!!

Opeens was daar zomaar het bordje "50 kilometer". Goh, nog maar 5 tot de tweede vetgate! Daar kwam al mijn besluit om door te gaan rijden, tot dat moment had ik nog steeds met de gedachte gespeeld om terug te trekken op 55 kilometer. Gewoon door de omrij-kilometers, de toch best harde bodem voor die blote paardepootjes en omdat ik liever 55 goede kilometers dan 85 slechte zou rijden.

Op de tweede vetgate hadden we het rijk haast alleen. Iedereen was alweer zo'n beetje vertrokken. Alles was weer goed, zelfs op sommige punten wat herstel ten opzichte van Vetgate nummer 1 en opnieuw een A voor de locomotie (draven).


De laatste 30 kilometer zijn in een roes gegaan. Het lijkt zo'n eind, maar het ging zo verschrikkelijk goed!! Ik heb echt hardop zitten zingen op mijn paardje.

In het bos kwam ik nog 2 sippe verdwaalde meisjes tegen. Of ik andere kinderen met een geel t-shirt gezien had? Ze waren een spel aan het doen en volledig de weg kwijtgeraakt. Een heel eind verder op hetzelfde pad zag ik wel kinderen lopen, ook met een felgeel t-shirt, dus die heb ik maar eventjes in galop (ze waren nog aan het rennen ook) ingehaald en teruggestuurd naar de verdwaalde dames. Dus we zijn saampjes nog een rescue-team geweest ook

De laatste kilometer. Een klein stukje langs de weg (met allemaal volgens Monica heel erg enge dozen oud papier) en dan rechtsaf dat grote weiland op. Er was natuurlijk geen kip, maar toen Monica gemakkelijk aangaloppeerde zodra haar hoefjes op het gras kwamen, toen kon ik wel juichen en huilen tegelijk. Waar was die horde toeschouwers om te zien hoe knap mijn kleine meisje wel niet is?? Wat was ik enorm trots!!

De grote bekroning was de nakeuring. Alles goed, darmgeluiden volledig hersteld, wel iets teruggelopen turgor, maar omdat ze echt goed gedronken heeft onderweg, maakte ik me daar geen zorgen over (vermoedelijk heeft ze van tevoren niet genoeg vocht binnen gehad: normaal eet ze nat hooi in de trailer, maar nu was er geen trailerrit van enige omvang, dus ook geen nat hooi...). Op naar de locomotie. Ze draafde rustig, maar regelmatig naast me mee. Het leek mij goed, maar ik heb me er al eens vaker op verkeken en een B gekregen waar ik niets verkeerds kon ontdekken. Dus met spanning kijken naar wat er op de kaart genoteerd wordt. En dat was... een A!! Jawel! Mijn pony heeft rond de 90 kilometer gelopen op harde zandpaden met blote voetjes en ze heeft gewoon een A!

Het is een lang verslag geworden, maar iedereen mag dan ook weten hoe trots ik ben op die kleine van me!

Grooms, ontzettend bedankt! Zonder jullie was het niet gelukt!

En oh ja, uiteindelijk was ik zelfs niet eens laatste Een nette 7de plaats met een tempo van 11,8 kilometer per uur (omgerekend naar 90 kilometer zelfs ruim boven de 12 km p/u). Haha, daar had ik 4 jaar geleden zelfs niet van durven dromen, toen 30 kilometer nog niet eens met die snelheid lukte.

Al met al een schitterende dag.

En een pony die er 2 dagen later alweer uitziet als “Hollands welvaren” en waar niet aan af te zien is, wat voor prestatie ze geleverd heeft. En gezien de vette hinnik die ze me toeslingert als ik haar uit de wei pluk, vindt ze me nog steeds aardig. Oftewel: dit smaakt naar meer!!

© Mandy Das / juni 2006

 ****************************************************************

"Loky’s Nieuwe Voeten"
door Ellen Langeveld

Mijn 8 jarige quarter horse ruin Lokys Bald Face, kortweg Loky, kreeg in september 2003 een peesklap, gewoon opgelopen tijdens een buitenritje. Het gevolg hiervan was dat hij op doktersadvies zeer langdurig op rust heeft gestaan, en omdat hij tijdens deze periode niet meer veilig aan de hand gestapt kon worden, veel in de stapmolen op harde bodem heeft gelopen. Vanzelfsprekend had ik om die reden mijn paard op ijzers staan, rondom. In de loop van de revalidatie periode werden zijn hoeven steeds slechter. Er kwamen scheuren in, de hoeven brokkelden af, en er zaten schimmels in de witte lijn. De hoefsmid die destijds hierbij betrokken was deed het af met de opmerking dat hij nou eenmaal niet zulke beste voeten had.  

Na 10 maanden revalideren waren we zover dat hij weer op sterkte was, en goed recreatief bereden kon worden. Op een mooie zonnige Veluwse buitenrit ging het echter weer mis. Dikke pees, en na een scan bij de Dierenkliniek werd een nieuwe scheur in dezelfde pees geconstateerd, naast het oude littekenweefsel. De dierenarts adviseerde weer van voren af aan te beginnen. Aangezien ik het niet zag zitten Loky opnieuw een jaar op te sluiten in een box heb ik toen in overleg met de Dierenarts besloten hem langdurig op weiderust te zetten. Omdat ik het vermoeden had dat zijn slechte voeten ook hadden bijgedragen aan de nieuwe blessure besloot ik om het dit keer in zijn totaliteit aan te pakken. Na een tip van een bekende ben ik me gaan verdiepen in het natuurlijk bekappen. Het moment dat mijn paard op weiderust gezet werd was heel geschikt om om te schakelen naar deze vorm van bekapping, en zo konden we de tijd nemen om te zien of zijn voeten hierdoor zouden verbeteren zonder hem extra te belasten.

Toen Wout Overbeeke de eerste keer bij mijn paard kwam was ik aangenaam verrast; met heel veel precisie en oog voor detail nam hij de situatie in ogenschouw; de hoeven werden eerst uitgebreid bekeken, de ijzers werden eraf gehaald, er werden foto’s gemaakt, en alles werd nauwkeurig opgemeten. Geen enkele hoefsmid had ooit zoveel tijd besteed aan de voeten van mijn paard. Wout stelde een stappenplan voor en wondt er geen doekjes om; de hoeven van mijn paard waren in zeer slechte conditie, en dit zou een langdurig proces gaan worden. Gelukkig had ik me daar al op ingesteld, en het vooruitzicht dat ik rekening moest houden met het feit dat hoeven een jaar nodig hebben om volledig te vernieuwen was dan ook geen verrassing.  

Het paard ging de wei op, en elke zes weken kwam Wout langs om stukje bij beetje bij te werken. De schimmel in de witte lijn behandelde ik in eerste instantie zelf op advies van Wout met een mix van Dettol en Azijn. Dat gaf al snel een verbetering te zien. De scheuren in de hoeven moesten milimeter voor milimeter uitgroeien, maar na een aantal maanden zag ik toch echt heel duidelijk hoeveel verschil er zat tussen het bovenste nieuw aangegroeide deel van de hoeven en het onderste ‘oude’ stuk dat nog moest uitgroeien. Heel langzaam maar zeker kwamen er gezonde hoeven tevoorschijn. Geen nieuwe scheuren vanaf de kroonrand, en ook de stand van de hoef werd wat steiler, hetgeen de ontlasting van zijn pezen ten goede kwam. Na 8 maanden weiderust hebben we de boel weer opgepakt en ben ik voorzichtig weer gaan rijden met hem. Loky was duidelijk enorm opgeknapt van deze herstel periode.Het had zijn algehele fysieke en mentale conditie zeer goed gedaan. De natuurlijke bekapping heeft hier naar mijn idee een grote bijdrage aan geleverd. Na 14 maanden zijn de hoeven volledig vernieuwd, en kwam er ook een hele gave nieuwe zool tevoorschijn. Prachtig om te zien! 

Mijn paard staat nu veel beter op zijn benen, is stabieler, loopt makkelijker en heeft hele gave, harde hoeven gekregen. Mocht er ooit nog eens een beenblessure optreden dan ben ik er van overtuigd dat het niet aan zijn hoeven zal liggen.

© Ellen Langeveld / nov 2005

****************************************************************

"Gem, een hoefbevangen pony"
door Wout Overbeeke

In oktober 2004 werd ik benaderd om eens te kijken of ik iets kon doen voor Gem. Ze was (en is!) een 10 jarige Conamara merrie die zwaar hoefbevangen was. De dierenarts en de hoefsmid hadden haar eigenlijk al opgegeven, zo ernstig was haar toestand. Hun idee was om haar nog een tijdje in leven te houden omdat ze dat jaar geveulend had.

Toen ik bij haar kwam bleek dat ze al een tijd lang onder pijnstillende medicijnen zat. Ondanks de zware middelen (die in Nederland niet eens te krijgen zijn) leed ze zichtbaar pijn. Ze schuifelde alleen een beetje en stond het liefst stil. In de dagen ervoor had ze alleen maar gelegen. Haar vacht was helemaal dof en ze keek lusteloos uit haar ogen.

Haar linker voorhoef was er blijkbaar het ergst aan toe: de hoefsmid had er een hoefijzer opgezet met een ijzeren plaat in een poging te voorkomen dat het hoefbeen door de zool zou steken. Er was een fikse "rotatie van het hoefbeen" geconstateerd. Ik liet haar even lopen maar hield daar algauw mee op: ze was stokkreupel... 



Na overleg met de eigenaren nam ik haar en het veulen mee naar een plek vlak bij mijn huis zodat ik haar de nodige verzorging kon geven. Het eerste wat ik deed was haar bevrijden van haar hoefijzer. 

Onder de ijzeren plaat kwam een roodachtige gekneusde zool tevoorschijn. In de zool was een hobbel te zien waar de punt van het hoefbeen onder zat. Toch was er genoeg hoornmateriaal om steun aan te hebben. Ik gaf haar een Natuurlijke Trim en daarna ging ze met haar veulen in de zandpaddock. De meegegeven medecijnen liet ik voor wat ze waren. Ze kreeg alleen uitstekend kruidenhooi en water.

Meteen vanaf de volgende dag gaf ik haar beweging. Twee of drie keer per dag stappen door de zandpaddock. Het ging in het begin niet makkelijk maar het werd al snel beter. Na een paar weken kon ze zelfs een paar rondjes draven. Rad liep ze niet maar ze liep! Haar hoeven hield ik elke week bij. 

De trim bij een hoefbevangen paard verschilt van de gewone onderhoudstrim. Ik houd de hielen laag om de basis van het hoefbeen zo paralel mogelijk aan de grond te houden. De wand moet bij de kwartieren liefst iets boven de zool uitsteken om druk van het hoefbeen weg te halen. Aan de toon vijl ik de mustang roll door de witte lijn heen zodat er geen druk staat op de wand bij het afrollen. 
Nieuwe groei komt naar beneden langs het hoefbeen in een andere hoek dan de oude groei en langzaam sluit zich de witte lijn weer en wordt de trim steeds "normaler".

Na twee maanden waren we zover dat moeder en dochter weer naar hun baasjes terug konden. Gem liep ook in draf weer redelijk goed en zag er veel beter uit: heldere ogen, glanzende vacht. Ook thuis kreeg ze elke dag beweging en stond ze in een zandpaddock. Een half jaar na de zware aanval kon ze ook weer bereden worden. In het begin kwam ik nog eens per maand langs om te trimmen, na een tijdje eens in de zes weken. De hoeven zagen er na 10 maanden veel beter uit:

(linksvoor)

(rechtsvoor)

Gem ziet er nu (ruim een jaar later) weer zeer gezond uit en wordt zonder problemen bereden. She's alive'n kinkin'!

© Wout Overbeeke / feb 2006

****************************************************************

"Natuurlijk bekappen - een jaar later"
door Caroline Clement 

Onze Ijslandse merries Lätta (14), Sara (13) en Elske (7) lopen nu ruim een jaar op blote hoeven en dat bevalt ons  - en vooral onze paarden  - uitstekend.

Voorgeschiedenis 

Sara kwam in 1997 uit Ijsland en is van het begin af beslagen.

Lätta (Ned. Gefokt) kwam in 1998 en was nog nooit beslagen; ze was fokmerrie ( 4 veulentjes)  en is weinig bereden. Na een paar maanden bleken haar hoeven toch wel erg te slijten en liep ze gevoelig op ondergrond met steentjes. Dus maar beslagen.

Elske – jongste kind van Lätta -  gekocht toen ze 3 jaar was. Zelf ingereden toen ze 5 was en toen voor het intölten een maand naar een trainster gebracht. Voor het intölten moest ze beslagen worden met achter zwaardere ijzers.

De hele familie liep het grootste deel van het jaar op ijzers met uitzondering van de wintermaanden (December– eind Maart). Tegen de tijd dat ze weer beslagen werden waren de hoefjes voor vrij kort en bij Lätta gevoelig.

Redenen om natuurlijk bekappen te proberen 

Wij zijn puur recreatie ruiters en rijden wel vaak maar geen enorme afstanden en daarbij nog het meest op bospaden; dit moet toch op blote hoeven kunnen, maar bij “normaal”bekappen door de hoefsmid (toon kort, hiel lang) toch die slijtage aan de voorhoeven. Het beslaan viel de ene keer beter uit dan de andere keer. Soms al snel aantikken van achter- tegen voorijzers. Daarom lieten we wel eens alleen voor beslaan, maar dat leek ons voor de balans niet goed. Bij Lätta begon na een maand de hoefrand bij de hiel over het ijzer te groeien. Regelmatig raakten ijzers los en nadat we op een vakantie op de Veluwe een ijzer met stukje hoef verloren was de maat vol. We hebben door een lokale hoefsmid een nieuw ijzer laten onderslaan en besloten nu maar eens serieus over natuurlijk bekappen te gaan denken.

De eerste stappen 

In September 2004 hebben  we de ijzers door de hoefsmid laten verwijderen en heeft hij de hoeven “normaal” bekapt. Na een paar dagen wilden we gaan rijden en merkten dat Lätta op straat geen stap wilde verzetten. Meteen terug en de dierenarts gebeld. Ze bleek tegen hoefbevangen aan (onze dames zijn aan de stevige kant) en veel te kort bekapt. Na 14 dagen pijnstillers weer voorzichtig geprobeerd: op harde ondergrond nog erg gevoelig. Al met al een valse start voor een bestaan op blote hoeven! Een paar hoefschoenen gekocht voor gebruik op harde en/of stenige ondergrond. Deze hoefschoenen (Boa) bevielen ons uitstekend: heel gemakkelijk aan te trekken en met een draaiknop (principe skischoen) te spannen. Bij uitdoen knop uittrekken en de schoen kan zo weer uit.

Tot eind december hebben we de hoeven met rust gelaten, daarna is Wout aan de slag gegaan om er model in aan te brengen. Met tussenpozen van een paar weken zijn de hoeven bijgewerkt. Lätta liep inmiddels zonder schoenen maar nog wel gevoelig over grindpaden en de paarden hadden regelmatig hele kleine steentjes in de hoefrand, die er met de hoevenkrabber weer uitgepulkt moesten worden. Gelukkig bleef de hoefrand intact en kwamen er geen scheuren in. In April hebben twee van ons (vader en dochter) een cursus natuurlijk bekappen gevolgd.

Vervolg 

In het begin was het wat onwennig maar later heel gemakkelijk om de hoeven bij te houden. Het meeste werk wordt met de vijl gedaan en af en toe wordt er iets  met een mesje bijgewerkt. Dit doen we om de 14 dagen.

In Juni is Wout nog een keer geweest om te controleren of het goed ging en nog wat tips te geven.

Op vakantie weer naar de Veluwe geweest en voor Lätta de hoefschoenen meegenomen voor de slechte stukken, maar het bleek dat ze die niet meer nodig had..

In de loop van de zomer viel ons op dat ze geen steentjes meer in de hoefrand kregen en vlotter gingen lopen; Lätta draaft nu zelfs over grindpaden zonder een centje pijn..

Wout is in December 2005 geweest en vindt het er prima uitzien.

Conclusies en tips

Sara: heeft van origine goede hoeven en goede gangen. Ze is een natuurtölter en tolt nu ook op hardere ondergrond, zelfs asfalt, wat ze in de  “ijzertijd” niet graag deed. Haar gangen zijn ruimer.

Lätta: matige hoeven, korte gangen, geen tölt. Haar gangen zijn ruimer, ze is meer voorwaarts en de hoeven zien er nu prima uit. Ze draaft vrolijk over grind en struikelt  en glijdt veel minder.

Elske: goede hoeven, ruime draf, aangeleerde tölt, maar ze maaide enorm met de voorbeentjes. Nu zijn de gangen nog ruimer, het maaien minder en ze tölt in een hoog tempo over asfalt.

Geen geglibber over natte of gladde wegen meer!

Tips: Laat het paard eerst door een natuurlijk bekapper goed op de hoeven zetten, voor je een cursus volgt;  behandel de hoeven minstens 1x in de 14 dagen, zodat de correcties gering zijn (is ook beter voor je rug); gebruik voor gevoelige paardenhoeven  de eerste maand(en) hoefsschoenen  op stenige ondergrond; laat 1 of 2x (bij onzekerheid vaker) per jaar  de hoeven door een vakman controleren.

© Caroline Clement / dec 2005

****************************************************************

Mariëlle & Oscar de la Renta

Sinds 1 augustus (2005) loopt mijn dressuurpaard blootsvoets. Ik heb 12 augustus een cursus natuurlijk bekappen gevolgd bij Wout en houd nu zelf de hoeven bij. Hij loopt blootsvoets echt fantastisch! Hij is momenteel wel wat gevoelig op de steentjes, maar in de bak en ook op de wei loopt hij grandioos! Hij loopt Z2-dressuur (heeft genoeg punten om ZZ-licht te mogen starten). Sinds hij blootsvoets loopt, loopt hij lichtvoetiger. Zelfs mijn instructeur, die het eerst maar niks vond, is erg enthousiast! Tijdens de laatste les zei hij ineens dat hoefijzers logischerwijs helemaal niet goed kunnen zijn! Het is onvoorstelbaar, maar mijn paard heeft nu zo'n fijne draf gekregen dat we hem bijna in passage krijgen. Verder vind ik hem meewerkender, is hij losser in z'n lijf geworden en wat sneller in het achterbeen. Natuurlijk ook door de trainingen, maar het gaat nu ineens gewoon veel gemakkelijker!

Tot mijn grote verbazing kan ik ook als de wei nat is gewoon alles doen, ook galopwerk met changementen e.d. zonder dat hij uitglijdt! Ik durf volgend outdoorseizoen dus gewoon blootsvoets de proeven in!

Hippo's Eternity
Gediplomeerd natuurgeneeskundige voor paarden
Mariëlle de Vries
http://www.hipposeternity.nl